آسمان را گويی غم بر چهره دارد . صدايش شکننده تر از ناله های خفته شده در سينه های مرده است و نگاهش گيراتر از چشمان کودکی است که زير گريه ی ابرها با پای پرهنه می دود.

رنگ آبی اش را در ميان سياهی ها پنهان کرده تا تپش قلب نوزادی که اکنون چشمانش را باز کرده به گوش آدمکهای چوبی اين خاک بی ارزش نرسد .

تنها مشعلدار کهکشان پير خاطراتی را به آغوش می کشد که سنگينی شان زمين را ترک برداشته.

آيا اين همان آسمانی است که زمانی راز دار تکلّم اشک هايم بود؟

من نمی دانم و به ياد نخواهم آورد آبی آسمانی را

چرا که ديگر هيچ مداد رنگی ای در کيفم نيست...!

نمی خواهم بزرگتر شوم وهرگز از روز تولّدم خوشم نمی آيد چرا که از خاطرات زيبای گذشته فاصله می گيرم.

روز به دنبال سکوت ترک خورده ی شب ، شب به دنبال سر انگشت ماه ، ماه در پی ذره ای نور ، نور به سراغ شبهای طوفانی ، طوفان به دنبال باد ، باد به دنبال من و من در ميان باد در يک شب طوفانی زير انوار ماه آن هنگام که سکوت شب شکسته شد به دنبال خدا می گشتم .

 نيفتاد آن رفيق بي وفا را       که بفرستد سلامي خشک ما را