زمستان گذشته است

گل ها شکفته اند

باز زمان نغمه سرايي فرا رسيده است

و تو ای کبوتر من که در شکاف صخره ها و پشت سنگ ها پنهان هستی

بيرون بيا و بگذار صدای شيرين تو را بشنوم

و صورت زيبايت را ببينم

زيرا اکنون ديگر زمستان به پايان رسيده است

تو را به جاي همه کسانی که که نشناخته ام دوست می دارم

تو را به جای همه روزگارانی که نمی زيسته ام دوست می دارم

برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب مي شود

و برای خاطر نخستين گلها

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم

تو را به جای همه کساني که دوست نميدارم دوست می دارم

سپيده که سر بزند در اين بيشه زار خزان زده

چگونه می توانم از عظمت چشمانت بگويم ,حال آنکه؛

عظمت عشق در آنها خفته و عشق ؛

خود عظمتی است بر خوابهای بی ريا.

پس؛

سکوت می کنم و اين سکوت زيبا ترين و والا ترين عشق ها را در آغوش دارد .

تو نيز سکوت کردی امّا چرا؟؟؟...

..........

(مسافر تنها)