میدونم یه روزی دل من می میره

خورشیده عشق ما اون بالاها سایه می گیره

رنگ تاریکی گرفته قصه و افسانه ی من

رنگ شادی رو ندیده این دل دیوونه ی من

اشک میریزم روز و شب مثل ابرای بهار

مونده از تو پیش من تار مویی یادگار

قلب من خاموش و غمگین چون غروب بی ستاره

گریم از دست جدایی مثل ابر پاره پاره

همچو مرغ پر شکسته توقفس تنهانشسته

در غروبی بی ترانه مانده ام بی آب و دانه

عالم همه قطره اند و دریاست حسین

خوبان همه بنده اند و مولاست حسین

ترسم که شفاعت کند آن قاتل خویش

از بس که کرم دارد و آقاست حسین